تاریخچه احیا قلبی ریوی
توسط مدیر سامانه دذ 31 آگوست, 2012 دذ 01:39 ب.ظ | دسته‌بندی شده در آموزش, احياي قلبي ريوي | با ۰ دیدگاه

از حدود سه هزار قبل قبل از میلاد مسیح بشر به فکر برگرداندن حیات افرادی بوده است که به طریقی دچار مخاطره می شده اند انسان در طی قرون و اعصار گذشته روش های مختلف و جالبی را برای احیای اشخاصی که دچار مرگ های ناگهانی شده اند تجربه کرده است. روش های متعددی از قبیل شلاق زدن ؛گرم کردن ، غلطاندن روی یک بشکه ،بستن پشت اسب و یورتمه راندن آن برای احیای انسانها طی سالها بکاربرده شده اند روش شلاق زدن به این صورت بوده است که فرد را به فلک بسته و شلاق می زدند گاهی این روش را با استفاده از چوب و برگ های گزنده ای که دارای تیغ های ریز است انجام می دادندو یا با پارچه ای مرطوب او را می زدند تا بیمار به حالت اولیه باز گردد ایجاد درد بوسیله شلاق و تور فشار دهنده از قدیمی ترین وسایلی برای این منظور محسوب می شده اند که بعد ها به تدریج به نواختن سیلی یا وارد آوردن ضربه روی پوست بوسیله پارچه مرطوب تبدیل شده است گاهی نیز با ریختن مقداری خاکستر داغ و آتش یا ریختن آب جوش و یا سوزاندن فضولات خشک حیوانات بر روی شکم افراد برای نجات آنهخا اقدام می کردند همچنین تا اواخر قرن هفتم میلادی از روش هائی نظیر دمیدن دود ناشی از تنباکو در مقعد فرد و حجامت برای عملیات احیا استفاده می شده است.

 در افسانه مصر باستان نیز آمده است که آیزنس ،الهه حاصلخیزی سعی نموده همسر خود اوزیریس را بوسیله تنفس دهان به دهان از مرگ نجات دهد در انجیل به پیامبری بنام الیشا اشاره شده است که کودکی را از طریق تنفس دهان به دهان و ماساژ قلبی احیا نموده است دم آهنگری نیز جهت انجام تهویه مکانیکی در زمانهای گذشته کاربرد داشته است اولین زمان استفاده از این وسیله به ۱۷۵ سال پس از میلاد مسیح بر می گردد که فردی یونانی به نام گالن ریه های حیوانات مرده را با این وسیله متسع می کرده است او در مورد روح حیاتی سخن گفته که از طریق هوا وارد ریه ها می شوداز آن به بعئ تا دوران رمسانس علم پزشکی دچار رکود می شود ؛ در قرن شانزدهم میلادی ( یال ۱۵۳۰) پاراسلسوس دوباره از دم آهنگری برای عملیات احیا استفاده نمود با وجو این نظر پاراسلسوس در زمینه استفاده از دم آهنگری مورد قبول واقع نشد که البته دلیل خوبی نیز برای عدم پذیرش آن ارائه شداو تلاش می کرد تا با قرار دان دم آهنگری به درون یکی از سوراخ های بینی فرد تقریبا مرده او را نجات دهد این روش سبب ایجاد بارو ترومای کشنده می شد در قرن ۱۷ بارینگتون بیکر بطور مجدد استفاده از دم آهنگری را در عملیات احیا مطرح نمود.

آنده وسالیوس کالبد شکاف لبژیکی بوده که در طی دوره رنسانس به شهرت رسیدو شهرت او همزمان با شکوفایی علم نوین پزشکی بود وسالیوس بدن انسان را به صورت سیستمیک تشریح کرده بود او به این نتیجه رسیده بود که با انجام ترکئوتومی می توان یک راه هوائی موثر را ایجاد کرد که این نظیر آن چیزی است که بابلی ها به آن اشاره کرده بودنددر سال ۱۷۴۴ فردی بنام ویلیام توساچ بیماری را از طریق تنفس دهان به دهان نجات داده است در سال ۱۷۴۵ به این نتیجه رسیدند که تنفس دهان به دهان از دم آهنگری ایمن تر است در سال ۱۷۷۰ میلادی روش واژگون نگه داشتن در مورد افراد غرق شده به کارگرفته شد به این صورت که آنها را از پا آویزان می کردند در این روش به مچ پای فرد بیمار طنابی بسته و با استفاده از شاخه درخت و یا هر وسیله دیگر فرد را به حلت معکوس قرار می دادند و در نتیجه فشار زیادی که به سینه او وارد می شد هوا از ریه ها خارج می گردید پس از آن طناب را آزاد کرده و اورا روی زمین قرار می دادند تا فشار روی سینه قطع شده و هوا داخل ریه ها شود این کار را به دفعات تکرار می کردند تا فرد تنفس خود را شروع نماید.

بکاربردن بشکه به منظور احیا قلبی ریوی از سال ۱۷۷۳ متداول شد ؛ در یک روش روسی ( سال ۱۸۰۳ میلادی) فرد را بطور افقی و صاف در زیر خاک دفن نموده سر و قسمتی از سینه وی را خارج از خاک قرار می دادند و به شدت به صورت او آب می پاشیدند.بستن بیمار روی پشت اسب و یورتمه راندن آن از سال ۱۸۱۲ میلادی جهت احیا قلبی ریوی بکار رفت .در قرن ۱۸ میلادی پیشگامان علم پزشکی در کشورهائی از قبیل ایتالیا ،فرانسه ، انگلیس و سپس در آمریکا شیوه های بهتری را برای نجات فرد غرق شده ارائه دادند که بدین صورت بود:

الف) قرار دادن مصدوم به نحوی که سر او پایین تر از پاها یش قرار گیرد تا مقدار آبی که وارد مجاری تنفسی اوشده اند تخلیه شود.

 ب) گرم کردن مصدوم

ج) ب پایه رسمی از هندی ها ی مقیمآمریکا ی شمالی وارد کردن دود تنباکو به مقعد مصدوم

د) انجام تنفس دهان به دهان یا تهویه مکانیکی با دم آهنگری

 تحولات بیشتر در زمینه احیا در قرن  نوزدهم ایجاد شد در سال ۱۸۵۶ مارشال هال اعلام نموده بود که در یک فرد دچار ایست تنفسی  انجام تنفس مصنوعی باید قبل از هر اقدامی صورت گیرد توصه بعدی او این بود که برای انجام عمل بازدم بدن بیمار باید به حالت دمر و برای عمل دم بدن او به پهلو قرا بگیرد و سپس با دست ها به پشت او فشار وارد نمود او متعقدبود که اگربدن بیمار در حالت طاقباز قرار بگیرد احتمال انسداد راه هوائی توسط زبان وجود دارد .

در سال ۱۸۵۸ سیلوستر و لوند روش متفاوتی برای تنفس مصنوعی پیشنهاد دادند بدین صورت که بیمار را به پشت روی زمین قرار دهند احیاگر برای انجام عمل دم بازوان بیمار را بالای سر او قرار داده و برای  انجام عمل بازدم بازوها را روی سینه فشار دهد این حرکات ۱۶ بار در دقیقه تکرار می شد.

به طور کلی می توان گفت که شیوه های نوین احیا قلبی ریوی تا قبل از اواخر قرن ۲۰ پیشرفت کمی داشته است در سال ۱۹۰۳ روش شیفر که یک فیزیوتراپیست انگلیسی بود مورد توجه قرا  گرفت در این روش بیمار را به روی شکم خوابانیده و دست های او را زیر صورتش قرار می دادند کمک دهنده در طرفین او زانو می زد و با دست های کاملا صاف با فشار دادن ناحیه کمر بیمار هوای ریه های او را خارج می کرد و زمانی که دست های خود را بر می داشت عمل دم صورت می گرفت در این شیوه بیمار را به حالت دمر قرار می دادند تا راه هوائی او باز بماند .

در سال ۱۹۵۴ با انتشار کتاب فیزیولوژی احیا عنوان نمودند که اکسیژناسیون متناسب با استفاده از روش تنفس دهان به دهان در سال ۱۹۷۵ دکتر پیتر سافار در پی انجام یک سری تحقیقات منسجم و جسورانه به روی عده ای از داوطلبان مدعی گردید که چرخاندن سر موجب باز شدن راه هوایی خواهد شد و شیوه تنفس دهان به دهان از تمام روش هائی که تاکنون مطرح شده بودند موثرتر است.

اولین ماساژ قلبی از نوع بسته در سال ۱۸۵۸ توسط ژانوس بالاسا از کشور مجارستان انجام شد یک خانم ۱۸ساله به دنبال التهاب حنجره دچار حالت خفگی شده بود به نحوی که دیگری نبض و تنفس او احساس نمی شد بالاسا پس از انجام لارنگوتومی شروع به انجام ماساژ قلبی نمود پس از ۶ دقیقه ماساژ نبض او قابل لمس بود و هوشیاری اوبرگشت.در سال ۱۸۸۳ فرانس کوئیک آلمانی دوباره ماساژفلبی به روش بسته را مطرح نمود اولین ماساژ قلبی به روش باز توسط مورتیس شیفت آلمانی انجام شده است در سال ۱۹۶۱ انجمن قلب آمریکا کمیته احیا قلبی ریوی را تشکیل داد که هدف از تاسیس آن هماهنگ نمودن استانداردهای عملیات احیا در سراسر جهان بود در سال ۱۹۷۳ این انجمن با همکاری آکادمی علوم  دستورالعمل های احیا قلبی ریوی را عرضه نمود در سال  ۱۳۷۴ انجمن قلب آمریکا استاندارد های قلبی ریوی را در ابعاد مقدماتی و پیشرفته تدوین نمود البته در طول سال های بعد تغییراتی در نحوه عملیات احیا بوجود آمده است.

فرستادن یک دیدگاه

XHTML: شما می‌توانید از این برچسب‌ها استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>